Open brief: “Gemeenteraden bij grote projecten boterzacht”

(26 maart 2007) Gemeenteraadslid Cees Freeke verzet zich al geruime tijd tegen de wijze waarop B&W van Terneuzen een grootschalig investeringsproject probeert door te drukken. Met Terneuzen als voorbeeld geeft hij in een open brief  aan dat het gemeenteraden vaak aan lef ontbreekt om zich te verzetten tegen wanbeheer en grote schadelijke investeringsprojecten.

(door Rob Bleijerveld)

Gemeenteraadslid Cees Freeke verzet zich al geruime tijd tegen de wijze waarop B&W van Terneuzen een grootschalig investeringsproject probeert door te drukken. B&W kiest voor een “economische trekpleister” voor de stad, maar staat toe dat de projectontwikkelaar zijn plan onderwijl drastisch wijzigt en dat met de bouw wordt aangevangen voordat de procedures geheel zijn afgerond.

De gemeenteraad droeg in 2003 een belangrijke relevante bestuurlijke  bevoegdheid over aan B&W [1] maar durft deze nu niet terug te nemen [2], mede omdat wordt gedreigd met schadeclaims. Toch is vernieuwde plan in strijd met eerder vastgesteld beleid en zal het zeer negatief uitpakken voor middenstand en leefbaarheid in Terneuzen en omliggende dorpen.

Daarom gaat Freeke door met het stellen van lastige vragen in zittingen van  raad en commissies [3] en schreef hij op 10 maart onderstaande open brief waarin hij de opstelling van de gemeenteraad aanklaagt. Een aanklacht die  wellicht in meer plaatsen in Nederland en België van toepassing is…


Gemeenteraden bij grote projecten boterzacht
[4]
Open brief Cees Freeke (raadslid Terneuzen), 10 maart 2007

Grote projecten beginnen vrijwel altijd met de komst van een projectontwikkelaar. Zo ook in Terneuzen. Hij houdt de bestuurders een worst voor in de vorm van een prestigieus plan: een leisurecentrum. Een dagattractie, een skihelling in de Koegorspolder. Een totaal plan met aan de dagattractie gerelateerde winkels. Iedereen heeft er oren naar. Vergunningen worden snel op orde gebracht.

Al ras valt er een tuincentrum af. De bowlingbaan gaat niet door en de eigenaar van het restaurant doet niet meer mee. Kortom de geprognosticeerde opbrengst valt tegen; er zijn onvoldoende kostendragers over. Geen nood; de ontwikkelaar heeft er een oplossing voor. Elektronica zaken, detailhandel, waaronder een supermarkt.

Detaillisten in de omliggende kernen maken zich grote zorgen. Er wordt op de commissievergadering fel ingesproken. Het is welhaast zeker dat de vestiging van een supermarkt de nekslag betekent voor de kleine kernen, zo is het algemene gevoelen.

Het uiteindelijk gepresenteerde plan met de skihal is als ‘lokaas’ gebruikt om in de Koegorspolder een derde winkelcentrum te vestigen, maar men heeft dit te laat door. Dit nieuwe winkelcentrum is namelijk in strijd met zowel het ‘Masterplan’ voor het centrum als het recente rapport ‘Op de winkel passen’.

Het Masterplan wordt vindingrijk om verkeersonveilige reden afgeserveerd. Het derde winkelcentrum wordt zo doende het resultaat van een toevallig proces; immers de skihal moet hoe dan ook ten koste van alles overeind worden gehouden.

Een doordacht en weloverwogen concept welke door B&W met inspraak van de raad is bedacht en gewild, ontbreekt. De dagattractie wordt bovendien niet aan een andere stad in de provincie gegund. Dwars hierdoor heen loopt een  onderzoek om een derde koffieshop te vestigen.

Aan de grens mag het niet en in de binnenstad geeft het tot in Parijs bekende ‘Checkpoint’, die dagelijks rond drieduizend cliënten via de Tractaatweg (Zelzate-Terneuzen) genereert, teveel overlast. Hierdoor wordt het waarschijnlijk dat er in dezelfde polder (waar anders?), dus nabij deze skihal ook nog een derde koffieshop wordt gevestigd, wat tot onwenselijke maatschappelijke vermenging en ontwikkeling kan leiden.

Inmiddels wordt op basis van de vergunning voor dagattractie en de daaraan gerelateerde winkels (die alle afgevallen zijn) met de bouw van het leisurecenter begonnen; een veel beproefde methode om met schadeclaims te kunnen dreigen en zo de raad over de streep te trekken.

Gemeenteraden plegen hier te lande bij dergelijk projecten nu eenmaal niet het lef te hebben hun wil aan het college op te leggen en – zo nodig – het project af te schieten. Het college, bang zijnde de trekpleister aan een andere stad kwijt te raken, durft op haar beurt niet haar wil aan de projectontwikkelaar op te leggen.

De inpassing van een supermarkt is voor de projectontwikkelaar cruciaal voor het welslagen van het totale project, zo dwingt hij af. Maar de supermarkt past niet in het bestemmingsplan. En de raad wil bij motie “zoveel als mogelijk” het oorspronkelijke plan met de aan de attractie gerelateerde winkels, maar durft niet met stelligheid de supermarkt te schrappen.

Goede raad is duur. Het laatste politieke redmiddel wordt door het college aangegrepen: vlucht in een werkgroep. Daarin zitten de ontwikkelaar, gemeente en provincie. Dit vanwege het minder fraaie politieke beginsel: “indien iedereen schuldig is, heeft er niemand schuld”.

Eén raadslid stelt: “de provincie moet het maar afschieten dan hoeven wij als raad geen vuile handen te maken”. Maar zo werkt dat natuurlijk niet. De provincie effent, zo is nu al bekend, het laatste stuk van de weg met een nieuwe ‘verklaring van geen bezwaar’. Een marginale toetsing: volgens een gedeputeerde een ‘prachtige bovenregionale attractie’ die men van zwaarder gewicht acht dan de eigen provinciale regels, die uiteraard slechts dienen om redelijke verzoeken van eigen individuele burgers te toetsen (lees: af te wijzen).

Want die skihal moet er komen; geen prijs is te hoog. Menigeen zal deze dagen aan ‘Schelderado’ denken. Bestuurders geloofden heilig in de rentabiliteit van dit te bouwen Terneuzense subtropische zwemparadijs. Behalve de bevolking. Na enige jaren werd dit paradijs voor een appel en een ei aan een naburige camping verkocht…..

Ik durf de stelling aan dat het bij gemeenteraden bij grote projecten aan durf  ontbreekt.

Noten (red.):
[1] Art 19, lid 1, Wet op de Ruimtelijke Ordening.
[2] Raadszitting 25 januari 2007. Zie ook: “Raadslid Terneuzen verzet zich tegen komst van nieuw winkelcentrum“, door Rob Bleijerveld van 21 januari 2007.
[3] Zie bijvoorbeeld: “Terneuzen kan bewering speelhal niet hard maken,” door  Eugène Verstraeten, in BN De Stem van 20 maart 2007.
[4] met dank aan Cees Freeke. De open brief is ook te vinden in de rubriek “Nieuws”  op de website van het LCF [red.: deze lokale partij bestaat niet meer sinds begin 2010 en de website is uit de lucht]. Voor meer informatie zie ook op de website van de  Gemeente Terneuzen: ‘Bestuur en Organisatie’, ‘Bestuurlijke informatie’ en  ‘Beantwoording vragen raadsleden’.

(verkorte weblink: https://www.supermacht.nl/?p=91)

4 gedachten over “Open brief: “Gemeenteraden bij grote projecten boterzacht”

  1. Anno 2013 bestaat het MASTERPLAN KOP VAN DE NOORDSTRAAT meer dan tien jaar. Inmiddels werd van de reserve van 2, 8 miljoen euro meer dan 800.000 euro zgn. advieskosten afgeboek. Een miljoen euro werd ZONDER RAADPLEGING VAN DE RAAD al of niet terecht besteed aan het plan KORTE KERKSTRAAT. Plan Kennedy-west wordt doodgezwegen. Inmiddels huizen daar padden. Is het dan toch de bedoeling via een omweg winkels bij de skihal te plaatsen???

  2. #2 Cees Freeke 27-03-2013 08:43
    Want die skihal moest er komen; geen prijs is te hoog. Menigeen zal deze dagen aan ‘Schelderado’ denken. Bestuurders geloofden heilig twintig jaar geleden in de rentabiliteit van dit te bouwen Terneuzense subtropische zwemparadijs. Behalve de bevolking. Na enige jaren werd dit paradijs voor een appel en een ei aan een naburige camping verkocht. Inmiddels twee keer failliet verklaard en in maart 2013 totaal ‘gestript’.

  3. Cees Freeke 05-09-2012 19:49
    De skihal ‘Snowbase’ is anno augustus 2012, zoals door mij voorzien, FAILLIET. De curator kan niets doen: er ligt nog conservbatoir beslag op vanwege het Openbaar Ministerie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *